Bosanske Poncijeve piramide

Lokalna samouprava

Pojam “lokalna samouprava” totalitarne i autoritarne stranke antidemokratske akcije sebi tumače kao autokratiju, tj. samovolju lokalnih partijskih načelnika opštine, a ne kao demokratski sistem koji provodi volju građana te opštine.

Načelnici koji su u službi partijskog kartela, stranačke korporacije, u službi krupnog kapitala i profita, u službi centralizovane partijske države (“po vertikali”) – nisu u službi lokalne zajednice, svojih sugrađana i demokratije. Možda ste primijetili kako je “vertikala” centralizovane partijske države odmah nakon izbora postala glavna tema i traje do danas, umjesto da to bude izborna krađa i kriza demokratije koja je njom ne samo izazvana, već potvrđena kao hronična.

Stavljati centralizovanu državu ispred demokratije je karakteristično za nacionaliste, jednako kao i nacionalni identitet i patriotizam koji su karakteristični i za nacional-konzervativce. Decentralizovana država i lokalna samouprava su izum revolucionarne građanske ljevice i iz nje ne bi valjalo protjerivati progresivne građane kao što je to slučaj ovih dana.

Izbori moraju biti demokratski i pružati priliku građanima da odluče kakvu politiku žele u jedinicama lokalne samouprave: da li žele biti subjekti i taoci centralizovane vlasti autoritarnih partija ili žele sami odlučivati o sebi.

Varanje na konceptu decentralizovane države i lokalne samouprave, zabušavanje u provođenju Aneksa 7, mira, pomirenja, reintegracije, demokratije i vladavine prava nije mali politički prekršaj. To nije samo udar na ustavni poredak ove države, to je udar na demokratiju kao ideju. To je udar i na povelje i deklaracije međunarodne zajednice i Evropske unije.

Iako je BiH ratificirala Evropsku povelju o lokalnoj samoupravi, lokalne partije je aktivno ignorišu, nipodaštavaju, kao i sve drugo što je BiH potpisala sa EU. To pravdaju patriotizmom! – kao što je to bio slučaj jučer u Opštini Centar kada ujedinjene snage desnice nisu htjele odpustiti građanima niti da se obrate na sjednici Opštinskog vijeća na kojoj je desnica odlučila o Parku Prof. Dr. Nijaza Durakovića (Hastahana).

Izgleda da liberalna demokratija, Evropski put i lokalna samouprava stoje u suprotnosti sa patriotizmom lokalnih nacionalista i nacional-konzervativaca. Oni očito da su patriote neke drugačije BiH u kojoj svoj lokal-patriotizam i stranačku autokratiju perverzno interpretiraju kao lokalnu samoupravu.

Piramidalna shema

Ako oni odbijaju priznati povelje, deklaracije i direktive Evropske unije i Ujedinjenih nacija na lokalnom nivou, onda je jedina demokratski i slobodarski ispravna stvar ne priznati njihovu autokratsku vlast, prestati biti “vladani”, tj. raskinuti društveni ugovor sa takvom zarobljenom i odmetnutom državom – i to na individualnom nivou.

Mi ne samo da smo pretrpili stampedo galopirajuće konzervativne revolucije, ne samo da je građansku kulturu zbrisao cunami folklora i etno-kulturne hegemonije nacionalnih ideoloških identiteta, već na političkoj sceni imamo razulareni reakcionarizam koji iz petnih žila nastoji vratiti ovo društvo u feudalne odnose i ponovo kreirati srednjovjekovnu patriomonijalnu državu, što je prilično antidemokratska i antigrađanska, pa čak i direktno antidržavna, tj. antiustavna aktivnost (ako uzmemo u obzir da su Međunarodne i Evropske povelje i deklaracije ugrađene i nadređene Ustavu BiH).

Ovdje nije riječ o dihotomiji građanskog i etničkog principa. Ovdje je na sceni sukob slobodnih i nezavisnih građana na jednoj i militantne partijske armije uhljeba na drugoj strani.

Svaki put kada samostalni proizvođači, samouposleni, “slobodni strijelci”, nadničari na ugovor traže svoja ljudska, građanska, radnička, korisnička ili autorska prava (prava, a ne privilegije) zaskoče ih budžetlije i uhljebi, lojalisti i patriote partijske parazitske države i ušutkaju prijetnjama, uvredama i psovkama. Naravno da se budžetlije i uhljebi bore za svaki fening nepravednog poreza i utjeranog duga, naravno da se bore za parazitsku partijsku državu jer znaju da bi bez nje skapali od gladi u prvom redu zato što nisu sposobni proizvesti novu vrijednost (niti imaju znanje, niti imaju umijeće, niti trgovačke veze da to urade).

Naravno da sve što im je preostalo jeste trubiti i tuliti o državi i patriotizmu, biti blizak vladarima, vlasteli, vladajućoj dinastiji, biti dio vladajuće elite, jer najdalje što mogu dobaciti jeste okupirati javni prostor, kao ratni ili izborni plijen, i naplaćivati ga, iznajmljivati ga. To je, ako se ne varam, osnova feudalnog društveno-ekonomskog sistema: iznajmljivati zemlju, prostor, slobodnim seljacima i kmetovima (warlord=landlord).

Ne radi se tu o inovatorima, inžinjerima, kreativcima, stvaraocima, autorima, populaciji koja stvara nove vrijednosti, koja je inovativna, koja vodi progres – kako tehnološki, tako i društveni – individuama koje su patentirale neke nove izume, koji se bave naučno-istraživačkim ili stvaralačkim radom, itd. Ne radi se o srednjoj klasi koja je zahvaljujući svom visokom obrazovanju i ekonomskom blagostanju nezavisna i slobodna da napravi informisan izbor. Ne radi se ni o radničkoj klasi i radničkim pravima, jer su u pitanju, da se tako izrazim, neradnici kojima je u zamjenu za glasove legalizovan parazitski status u formi privilegija. U pitanju je, na primjer, trideset i par hiljada “lažnih poljoprivrednika” koji ne proizvode ništa, a dobijaju podsticaj od države. Mnogi od njih su bliski partijama, a među njima ima i lidera nekih manjih partija. Cijenu te partijske državne piramide plaćaju oni na dnu. Oni koji nastoje preživjeti u “realnom sektoru” imajući za konkurenciju partijsku korporativnu državu-firmu i političke moćnike, konkurenciju protiv koje je nemoguće boriti se iz najmanje dva razloga:

  1. Sve državne i privatne firme koje vode partijski ljudi imaju monopol na tržištu.
  2. Sve državne i privatne firme koje vode partijski ljudi ne mogu propasti jer ih, za razliku od istinskih privatnih firmi, iz finansijske dubioze vadi partijska država.

Čitava partijska država je zapravo piramidalna Poncijeva prevara sa političkim liderom na vrhu i poreznim obveznicima na dnu, građanima koji na kraju skupo, svojom imovinom, plaćaju svoje učešće u sistemu prevare. Važno je napomenuti da to učešće nije dobrovoljno, već obligatorno.

“Stari poredak” (Ancien Régime) kao “nova normala” (New Normal)

Naravno da onda imamo “novu normalu”, a to je autokratija, vladavina oligarha, političke elite, jedne nove vlastele koja je iznad zakona, koja je svoje privilegije naslijedila.

Naravno da onda gubimo demokratiju, vladavinu zakona i da pravna država poprima obrise patrimonijalne države u kojoj su upravljačke pozicije i radna mjesta, jednako kao i partije (pa i sama država) nasljedne, kao neki ratni plijen okupiran i zarobljen u vojnoj kampanji, plijen koji se ostavlja potomcima u amanet.

Pošto taj poredak obuhvata čitavo društvo, u društvu se dešava raskol između slobodnih građana i njihove moderne, demokratske, sekularne, pravne države i građanskog društva slobodnih i jednakih na jednoj strani, dok su na drugoj strani sluge i kmetovi u tradicionalnom feudalnom braku sa vlastelom koje je blagoslovilo vlasteli odano sveštenstvo čineći tako njihovo tradicionalno hijerarhijsko društvo. Ovo potonje je taj “Stari poredak”, taj “status quo ante”, pređašnje stanje, vlasti i vlastele i njihovih sluga i kmetova koje je smrtni neprijatelj građanske slobode pojedinca i građanskog društva.

No taj raskol, iako na sceni, iako evidentan, iako aktuelan, u Bosni i Hercegovini, a čini mi se i regiji, uopšte nije “medijski propraćen”, da se tako izrazim. Mediji su mnoge znakove društvenih promijena proteklu deceniju i više jednostavno protraćili (umjesto propratili) koristeći se dnevnopolitičkim manirom, ne analizirajući dublje, ne stavljajući određene događaje i pojave u perspektivu, u kontekst, tako da ne možemo pratiti progres iliti razvoj čitave društvene tranzicije i situacije.

Dokaz da mediji ne prate savremena zbivanja je i to što ovo društvo i dalje čuči u devedesetima. Glavna medijska izvješća su iz sjećanja (a sjećanja su podložna mutaciji i često ovisna o političkoj situaciji). To, minder-novinarstvo je presporo i prekonzervativno za dinamike savremenog svijeta u kojemu kao autsajderi žive progresivni i liberalni građani i građanke BiH (prije nego odluče da se odsele). Vijesti iz stvarnog života i realnog sektora su supersonične za usporeni retrogradni intelekt konzervativne desnice i dolaze im kao neki bljeskovi iz budućnosti, drugog univerzuma. (Klimatske promjene tretiraju kao kuriozitet.)

Najgore od svega jeste to da raskol u društvu i dalje nije postao političko pitanje jer se snage građanske ljevice, političke partije i nezavisni građani, ne snalaze u novom političkom i istorijskom momentu. Ili se plaše ili jednostavno nemaju intelektualni kapacitet da ga definišu i na pravi način politički usmjere i iskoriste. Jednako su konzervativni i prespori da uprate promjene. Možda su partijski pojedinci brifirani, ali se čini da definitivno teorijski nisu potkovani, tj. apdejtovani u vezi novih teorija i novih trendova internacionalne ljevice.

Građanska ljevica se “poklopila ušima” i pokrila po glavi, a građani napuštaju lađu. Svi koji se pobune završavaju na nezvaničnim “crnim listama”, ostaju bez posla, karijera, budućnosti. Samo poslušnici režima preživljavaju. Ljevičari su izloženi napadima najnižeg nivoa na koji se i sami, najčešće osamljeni i napušteni, u samoodbrani spuštaju. Žrtve su žestokog ultradesničarskog mobinga i nimalo zaštićeni – ni od političkih partija, a ni od same pravne države koja je pala u ruke dominantne desnice.

Zapostavljajući političku filozofiju i političku teoriju, “driblingom na male golove”, politikanstvom, dnevnom politikom, koristeći iste manire kao i desnica, baveći se i sama temama koje su bliže desnici, građanska ljevica gubi korak i argumente.

Preostali mediji koje bi htjeli smatrati ljevičarskim su na razini skandala, dnevne politike i žute štampe. Neki se bore protiv korupcije, što je za pohvalu, ali nema istinski ljevičarskih tekstova i promišljanja da bi nove generacije uopšte znale šta znači građanska slobodarska ljevica, da bi se intelektualno izdigli iznad nacionalističke i neoliberalne žabokrečine. Nikog ne interesuje ljevica. Smatraju je prevaziđenom. Uz to tvrde da je tako “i u svijetu”, što je jedan od pokazatelja provincijalizma i izolacije.

Nema umjetničke produkcije. Nema čak ni karikatura. Ljevičari pišu knjige o srednjovjekovnim monarsima, bave se zastavom, poroznim granicama, takmiče u patriotizmu sa nacionalistima.

Ako izuzmemo časne izuzetke domaće umjetničke scene, festivali mlate ovdašnje ultradesne gloginje uglavnom stranim autorima, nesposobni ili neodlučni da od rijetkih domaćih naprave bilo kakve uzore.

Avet slobode u opticaju

Zato se moramo danonoćno boriti za svoju slobodu: individualnu građansku slobodu. Moramo konstantno voditi revoluciju – individualnu građansku revoluciju u svakom trenutku, na svakim koraku, na javnom mjestu, privatno, svim političkim i civilnim sredstvima.

Bez obzira na to koliko smo ucijenjeni, koliko su nas ubijedili da je naša borba uzaludna, bez obzira na to koliko nam prijete – mi smo još uvijek slobodni ljudi. Barem na papiru. Zapravo, što je najvažnije: na papiru. I to ne treba zaboraviti.

No, ta naša sloboda, ta naša prava, ostaće “mrtvo slovo” ako ga mi sami ne oživimo i ne stavimo u opticaj u našoj svakodnevnici, u pravnoj državi.

Današnja vlastela se toga i plaši. Plaše se aveti ugušenih prava, slobode i demokratije. Plaše se da to “mrtvo slovo” ne oživi, da ne uskrsne. Zato i zanemaruju sve te povelje i deklaracije, sklanjaju iz javnog diskursa sve te međunarodne i evropske direktive, sve te regulative, da ih ne bi počeli čitati, razumijevati i provoditi u praksi. (Čak su i original Dejtonskog mirovnog sporazuma negdje “zagubili”.)

Sve to što su potpisali sa međunarodnim faktorima – ne predočavaju nam svakodnevno kao što to čine sa domaćim političkim folklorom koji se pretvara u svojevrsnu dnevnopolitičku mantru. Ne žele osvježiti stranicu istorije da građani ne bi pročitali šta je na dnevnom redu treće decenije novog milenijuma i, nedajbože, progledali očima svog vremena. Zato sve to i jeste “mrtvo slovo na papiru” koje nije nikada zaživjelo.

Doduše, ruku na srce, istina je da pričaju sve najljepše o njemu – baš kao što se o pokojniku sve najljepše priča.

Civilni građanski klin i pokvarena militantna partijsko-državna ploča

Kada partije na pragu treće decenije novog milenija ne bi i dalje bile militantne korporacije koje se bave privilegijama određenih populacija i državnom imovinom kao ratnim plijenom, kada se ne bi bavile sobom, jačanjem partijske države i partijske moći u javnim institucijama i preduzećima, možda bi našle nešto vremena da se bave donošenjem zakona koji bi bili usklađeni sa evropskom pravnom stečevinom i time unaprijedili i osnažili ljudska, građanska, radnička, korisnička, manjinska, dječija, ženska i autorska prava, npr.

Jer ovako izgleda kao da su zamijenili prioritete pa se u radno vrijeme bave svojim privatnim hobijima i interesima, a u slobodno vrijeme se, tu i tamo, pred objektivima i mikrofonima sjete mahnuti evropskim poveljama, direktivama i rezolucijama kao nekim vezenim parolama koje služe kao ukrasna krinka njihovoj privatno-političkoj korporativnoj partijsko-državnoj agendi.

Ja znam da ove moje pisanije ne mogu izazvati značajnije političke klimatske promjene. No to im ni nije svrha. Ovo su hronike koje služe da zabilježe karakter i duh jednog vremena, stanje političkog društva, da posluže kao materijal za neke buduće analize autokratije, ili u prijevodu: autističke orgije stranačkih elita – kako su se odvijale i kako su nas vodile tamo kuda će nas neminovno na kraju odvesti.

Evropska narkodemokratija?

 

U trećoj minuti i dvadeset i šestoj sekundi ćete čuti kolegu Aljošu Čamparu kako kaže: “Ovo je prije svega demokratska zemlja, zemlja koja pledira da postane članica NATO saveza i Evropske unije, mislim da se moraju poštivati zakoni ove zemlje, prije svega Ustav i zakoni…”. Ja bih rekao, slijedeći istu logiku, da se prije svega moraju poštivati zakoni i direktive te iste Evropske unije, zar ne?

No dobro, šta ja znam. Oni ipak vode državu već godinama, hvale se kako su izgradili Sarajevo (novcem humanitarne i međunarodne pomoći) i, koliko sam shvatio, mi samo treba da im damo svoj patriotski glas, da se zavalimo u fotelje i uživamo u laganom krstarenju piratskim vodama prema Evropskoj uniji.

(Interesantno je da je Ministru Federalnog MUP-a jedino važno da je “Eskobar” platio porez državi, ali ne i odakle je novac i da li je firma već kompromitovana, a vlasnik –  nedajbože – na potjernicama širom svijeta.)

U međuvremenu, svi koji dižu sidra, šire jedra i isplovaljavaju iz ovdašnje piratske žabokrečine na put ka EU, svi koji u ovom trenutku jezde prema EU, ili koji su uplovili u mirne, a prezaposlene i bogate luke EU jasno pokazuju da nemaju namjeru čekati da se lideri etnonacionalnih korporacija smiluju građanima i ozbiljnije počnu baviti svojim glavnim hobijem (kojim se bave u slobodno vrijeme kada ne vode privatne, sumnjive i mutne poslove), a to je vođenje države.

Dok su piratske vođe zauzeti komadanjem ratnog i poratnog piratskog plijena u ovoj zemlji, dok se partijski funkcioneri kloniraju na višestrukim pozicijama, stotine hiljada građana im pokazuje da su ne samo čvrsto opredjeljeni za evropski put, za evropske integracije, već im pokazuju kako se u praksi priključiti i integrisati u EU bez “pomoći” i demagogije ovdašnjih političkih lidera. Pokazuju da su nezainteresovani za zastarjelu tehnologiju, za zastarjelu ideologiju, za zastarjele zakone, za partijsku berzu rada, za partijski i državni monopol, za glomaznu i skupu, a posve neefikasnu državnu administraciju, za pokradene i namještene izbore, za kriminal, kartele, korupciju, za katastrofalno poslovno, socijalno i prirodno okruženje, te da još danas žele živjeti u uređenim i naprednim zemljama i društvima EU.

Zar to nije nekakav referendum? Zar to nije neko izjašnjavanje?

Nažalost, to su opšti izbori na kojima većina koja se opredijelila za EU nije pobjednik, već gubitnik koji je primoran napustiti zemlju. Pobijedili su “pobjedničke partije”, oni koji veslaju unazad, oni koji u “Bosanskom trouglu” nastoje napraviti svoje piratsko utočište i uporište, prati novac narko kartela preko fiktivnih firmi (i-tako-to) uspostavljajući sistem koji se može zvati ako ne narkodemokratijom, a ono barem švercersko-ratnoprofiterskom vojnom demokratijom.

 

Screenshot 2019-07-20 at 19.23.56.png

Link na članak: https://zurnal.info/novost/22268/novcem-od-droge-opremali-federalne-specijalce?fbclid=IwAR0vpcO1AaD6hOXZ5KJECozRRNARspq81L4Vod-QXKtZ_Honz5PGX-fcCng

Šteta što nam odlazi pitomo, pismeno i progresivno biračko tijelo koje je samim činom svog odlaska pokazalo da želi u EU, da želi raditi, da želi prosperirati, da žele biti slobodni i civilizovani ljudi. To znači da u BiH još uvijek postoji veliki broj birača koji su za EU, ili boljerečeno: prestaje da postoji. Jer postojao je, ali nisu imali glas ili ga pak nisu imali kome dati sve ove “ratne godine” nakon rata. Niko ih nije poveo naprijed, u Evropu, u budućnost. Svi su ih vraćali u ratne devedesete, u prošlost, u (etnonacional)socijalizam partijske države i državnih preduzeća, političke podobnosti, dogme, strahovlade.

I što više ih se odlaskom izjasni za EU, to manje proevropski raspoloženih birača ostaje u BiH.

Sve manje je kritične mase koja bi mogla prevagnuti u pravcu EU što je najveća usluga švercerima, profiterima, dilerima, autokratama i minidiktaturama u bananaBiH-u.

Šta reći osim: “NIKARAGVAAAAAAGVATEMALAAAAAAAAA!”

Video

Klupe-reklame

 

Evo upravo saznajem da je ove klupe “donirao” neki poduzetnik iz Turske pod uslovom da njegova firma naplaćuje reklame. Znači neokolonijalni “Trojanski konj” kao i u slučaju “Isa Begovog Hamama” (nacionalnog spomenika izgrađenog u doba Austrougarske na mjestu originalnog Isa Begovog hamama), a koji je obnovila turska država, poklonila ga Islamskoj zajednici da bi u njemu trenutno bio privatni hotel (čiji je vlasnik turski državljanin) u kojem se korištenje saune naplaćuje 20 maraka po osobi. Pogledajte video za detalje. 
Čak ga je i Erdogan lično, za vrijeme svoje posjete Sarajevu, posjetio i otvorio usput posjetivši i Carevu džamiju koju su (za razliku od hamama) na-vrat-na-nos završili da bude spremna za tu priliku – kako saznajem iz povjerljivih izvora.
 
To se zove neoliberalni neokonzervativizam.
Video

Slučaj Busuladžić – revizionizam i relativizacija

 

Juče je na sjednici Skupštine Kantona Sarajevo sa 18 glasova za, 6 protiv i tri suzdržata – odlučeno da se škola u Dobroševićima ne zove po Mustafi Busuladžiću za kojeg nije sigurno u kojoj je mjeri bio antisemita, u kojoj mjeri klerofašista, a u kojoj mjeri kolaboracionista i simpatizer okupatora, tj. Hitlerovog i Musolinijevog režima i to.

No to nije bitno. Mustafa Busuladžić vjerovatno nije bio ni upola antisemita i klerofašista kao neki od onih koji danas insistiraju na njegovom imenu, liku i djelu insistirajući ponajviše zapravo na tome da su ga ni krivog-ni dužnog strijeljali Titovi partizani 1946. Mustafa Busuladžić, dakle, ne predstavlja sopstvene ideale, već “zločiničake ideje i ideale” onih koji su ga ubili, a to su antifašisti, komunisti, tj. partizani. To je fokus onih koji se zalažu za Busuladžićevo ime. Njima nije stalo do Busuladžića, već do, kako bi Skaka rekao – “pobjede nad antifašizmom”.

E sada, Ako ćemo tjerati mak na konac i insistirati na detaljima – Mustafa Busuladžić nije bio toliki fašista, niti je bio toliki antisemita, niti je bio toliki simpatizer i saradnik okupatora, a niti su ga partizani streljali zbog toga što je bio antisemita, fašista i saradnik okupatora.

Istina je ta da su Busuladžića partizani streljali zbog njegove kritike Staljina i Staljinovog odnosa prema Muslimanima u Sovjetskom Savezu. To je istorijska istina koju niko ne pominje previše jer misle da je nebitna, a itekako je bitan “detalj” u svemu ovom. Busuladžić je, naime, pisao o zločinačkoj politici Staljina prema Muslimanima u Sovjetskom Savezu, o lošim uslovima u kojima Muslimani žive pod Staljinom u Sovjetskom Savezu.

Busuladžića su, ako ćemo tjerati mak na konac – streljali Staljinisti te 1946. Da. Staljinisti koji su streljali i ubili mnoge, daleko liberalnije i progresivnije ljevičare i intelektualce nego što je Busuladžić i prije i nakon Drugog svjetskog rata. Nije se Busuladžić ničim zamjerio Titu i komunistima, nego se direktno zamjerio Staljinu i Staljinistima koji su ga i ubili.

Ma daaaaaaj. I ti sad izmišljaš nake Staljiniste samo da braniš Tita i partizane. Kakvi ba Staljinisti? Ko je čuo za Staljiniste 1946? Smiješan  si.  – otkud toliki Staljinisti u Jugoslaviji. Gdje ih ti vidiš? Đe su oni danas?

Pa nema ih jer se Tito samo dvije godine nakon što su streljali Busuladžića – obračunao sa tom frakcijom unutar komunističke partije i sa simpatizerima Staljina poslavši ih na prevaspitavanje na Goli Otok, no to je posve drugo poglavlje i posve drugi zločin tog režima, zar ne? Zato on istovremeno mora istorijski odgovarati za zločine koje su počinili Staljinisti u partizanskim redovima i redovima komunističke partije, kao i za zločin nad Staljinistima koji su Titoisti počinili nakon raskida sa Staljinom.

Ok.

No ovo je interesantno: Da je kojim slučajem poživio u zatvoru samo dvije godine, da ga Staljinisiti nisu strijeljali – vjerovatno bi 1948. Busuladžić bio pušten kao neko ko je kritikovao Staljina. I ne samo to. Bio bi rehabilitovan, pa i poželjan kao neko ko je kritikovao Staljina. I ne samo to, nego kao nekom ko bi mogao priskrbiti lojalnost čitave jedne grupe, jednog naroda – Titovom režimu koji se upravo odvojio od Staljina – vjerovatno bi mu bila ponuđena i neka važna funkcija.

Možda bi ga Tito, državnik i politički oportunista kakav je bio, napravio, da tako kažem: “prvim muslimanom” Nove Jugoslavije. Možda bi u kontekstu “Titoizma”, a naročito kasnije, pedesetih i šezdesetih godina u kontekstu formiranja ideje nesvrstanih, kada je Titu bila prijeko potrebna vodeća figura koja bi ostavila utisak na lidere Arapskog svijeta, mogao postati Titova desna ruka, kao što je to, na kraju krajeva, bio Džemal Bijedić.

Možda bi Busuladžićev avion pao kasnih sedamdesetih. Možda bi ga se danas sjećali kao velikana prošlog sistema. Vjerovatno bi se škole i ulice zvale po njemu.

I vjerovatno bi SDA insistirao da se ti nazivi zamjene imenom nekog drugog muslimana kojeg su na pravdi Boga ubili Titovi partizani po završetku Drugog svjetskog rata.

Nikad kraja …